Sport als anker, ook als het leven kantelt

Origineel artikel via: Sport als anker, ook als het leven kantelt – European Transplant Games 2026

Dennis (47) werkt als accountmanager bij een van de grootste assurantietussenpersonen van Nederland. Toen hij daar startte, in 2022, was hij nog aan het revalideren van een levertransplantatie. “Een nieuw lichaam, een nieuwe baan.” De lichtheid in zijn toon typeert hem. Dennis kijkt vooral vooruit, niet achterom.

Net als positiviteit is badminton de rode draad door het leven van Dennis. “Mijn moeder heeft het er echt met de paplepel ingegoten. Mijn geluk was dat ik het leuk vond én er goed in was.” Vóór zijn transplantatie speelde hij zelfs een jaar in de eredivisie. “Dan mag je jezelf wel topsporter noemen,” lacht hij.

“De discipline, het teamgevoel en het vertrouwen in je lijf dat je ontwikkelt met badminton, of een andere sport, is belangrijk in het leven. Het vormt je als mens. Als je op zondagochtend competitie speelt, ga je zaterdagavond niet doorzakken in de kroeg,” zegt Dennis.

Sporten als passie én beschermer 

Achteraf bleek sporten niet alleen zijn passie, maar ook een beschermer. Zonder dat Dennis het wist, had hij de ziekte van Wilson. Een zeldzame aandoening waarbij koper zich opstapelt in de lever omdat het lichaam het niet goed kan afvoeren. “Ik ben ermee geboren,” vertelt hij. “Maar ik kwam er pas veel later achter, per toeval.”

Tot zijn 38e twijfelde hij nooit aan zijn gezondheid. Ja, hij was soms vermoeid en zag er soms wat grauw uit. “Maar als je een keer goed slaapt of rustiger aan doet, voel je je ook gauw weer beter,” zegt hij. “Ik denk echt dat sport me heel lang op de been heeft gehouden, fysiek en mentaal.”

Als hij zich in 2016 grieperig voelt en naar de huisarts gaat, blijken zijn leverwaardes niet orde. Via het ziekenhuis in Gouda, waar ze ondanks een biopt geen oorzaak vinden, belandt Dennis in het LUMC. “Daar besloten ze nog een biopt te doen en te meten hoeveel koper er in mijn lever zat. Dat bleek wel 800 keer meer te zijn dan bij een gezond mens!”

De diagnose: ziekte van Wilson 

Na de diagnose moest Dennis zijn toch al gezonde levensstijl aanpassen. Met hulp van een nichtje dat diëtist is, kijkt hij kritisch naar zijn voeding. “Ik ontdekte dat cacao veel koper bevat en dat je beter spinazie kunt eten dan broccoli, omdat die laatste koperrijker is. Maar vooral ontdekte ik dat je als mens nooit álles weet.”

De medicijnen die hij krijgt om het koper uit zijn lichaam af te voeren, “vijf grote capsules op een nuchtere maag”, hielden hem jarenlang stabiel. “Ik sportte, werkte, trainde en deed gewoon mee”, zegt hij. “Omdat dat in theorie nog lang goed had kunnen gaan, was transplantatie geen onderwerp.”

Dat veranderde in maart 2022. Dennis vermagert, maar zijn buik wordt juist dikker door vocht. Hij krijgt jeuk over zijn hele lichaam en wordt steeds geler. Zijn bloeduitslag laat zien dat de medicatie niet meer werkt. Zijn lever faalt en hij heeft een transplantatie nodig.

Heel kort, heel ziek 

“Eigenlijk ben ik gevoelsmatig maar heel kort, heel ziek geweest. Dat heb ik echt aan sporten te danken. Het maakte me fysiek en mentaal sterker en leerde me doorzetten en vertrouwen op m’n lichaam.”

In mei, een dag nadat Dennis op de wachtlijst is gezet voor een leverdonor, gaat het mis. De spataderen in zijn slokdarm springen en hij heeft meerdere inwendige bloedingen. “Ik herinner me de alarmbellen om mij heen en dat mijn kamergenoot werd weggereden. Er was paniek.”

Geen geluk, maar pure noodzaak 

Het ziekenhuis handelt gelukkig snel, Dennis wordt gestabiliseerd en, belangrijk, blijft op de wachtlijst voor een donor. Vier dagen later vindt de transplantatie plaats. “Ik stond nog maar net op de lijst, maar omdat het in korte tijd heel slecht ging, schoof ik naar voren. Dat was geen geluk, maar pure noodzaak.”

Zelf heeft hij nooit getwijfeld of hij het zou redden. Pas achteraf beseft hij hoe slecht hij er écht aan toe was en wat dat voor zijn ouders en vriendin betekende. “Zij zagen mij doodziek in bed liggen, terwijl ik bleef zeggen dat het goed zou komen. Dat geloofde ik ook echt, maar daarmee neem je de angst van de ander niet weg.”

Tijd voor transplantatie 

“Toen mijn ouders het ziekenhuis verlieten op de dag van de transplantatie, zagen ze bij de uitgang het busje van transplantatievervoer, met daarin mijn nieuwe lever. Ze liepen als het ware mijn nieuwe leven tegemoet. Dat raakt mij nog steeds diep”, vertelt Dennis.

De lever blijkt geschikt en wordt dezelfde avond getransplanteerd. Als Dennis wakker wordt ziet hij het meteen. “Mijn oogwit was weer wit, in plaats van geel.”

Na twee weken mag hij naar huis, maar niet voor lang. Hij moet terug: er zit een knik in een bypass naar zijn nieuwe lever. Er volgen nog twee operaties.

“Het was nodig, ik wilde geen tikkende tijdbom in mijn lijf, maar het voelde wel alsof ik terug moest naar start.” – Dennis

Hoofdstuk herstel 

In juli 2022 mag hij dan écht naar huis. Het is het startpunt van hoofdstuk herstel, met een nieuwe (glans)rol voor sport. Niet meer als prestatie, maar als houvast.

“Ik kon ik niet eens een boterham smeren,” zegt hij. “Vreselijk, want je wil zo graag weer zelfstandig zijn. Maar revalideren kost tijd en soms ga je een stap vooruit, soms twee terug. Ik woog 55 kilo, had geen spieren en geen vet en moest echt opnieuw gaan bouwen.”

Maar ‘Dennis 2.0’ gaat ervoor. De eerste keer wordt hij naar de fysiotherapeut gebracht, de tweede keer gaat hij zelf. “Wat mij hielp, was vertrouwen. In het proces, in m’n lijf en in kleine vooruitgangen. Een paar kilo extra tillen, zelfstandig naar het dorp lopen. De grootste overwinningen zaten in de kleinste alledaagse momenten.”

Wat doet mijn lijf als ik …? 

Een klein jaar na zijn transplantatie stapt Dennis opnieuw de badmintonhal binnen, zonder verwachtingen. “Ik was benieuwd: wat doet mijn lijf als ik weer op de baan sta?” Hij begint bij de recreanten. Eerst rustig slaan, later singles. En steeds weer de vraag aan zijn lijf: “Hoe voelt dit?”

Die vraag brengt hem in 2024 bij de European Transplant Games in Lissabon, en in 2025 bij de World Transplant Games in Dresden. Bij beide wint hij goud. ” Dat goud is mooi, maar de vriendschappen en verbondenheid die onderweg ontstaan, zijn zoveel meer waard. “

In juni staan de European Transplant Games weer op het programma, in Arnhem nu. “Dit keer kunnen mijn ouders, vriendin, broer, vrienden en collega’s komen kijken. Dat ze hier fysiek bij kunnen zijn, voelt heel betekenisvol.”

Hij benadrukt: “Dat de spelen in Nederland zijn verlaagt bovendien de drempel voor andere getransplanteerden om te komen kijken of mee te doen. Ook zorgverleners kunnen het nu makkelijker promoten.”

Badminton als basis voor méér 

Badminton blijft Dennis’ basis. Daarvoor hoeft hij niet extra te trainen, afgezien van een toernooitje hier en daar om het wedstrijdritme vast te houden. Maar Dennis zou zichzelf niet zijn als hij het daarbij houdt. “Ik doe in Arnhem ook mee met andere sporten”, zegt hij. “Beachvolleybal, padel en pétangue.”

“Ik doe niet mee om te winnen, hoewel een derde keer goud mooi zou zijn, maar om anderen zoals ik te ontmoeten.” – Dennis

“Iedereen heeft zijn eigen verhaal, maar we hebben hetzelfde meegemaakt. Daarin vinden we elkaar, en kunnen we elkaar versterken. “

Hij benadrukt: “Je hoeft geen topsporter te zijn om je aan te sluiten bij Transfit (Sport en beweging na transplantatie). Voor sommigen betekent meedoen vooral er zijn, lotgenoten ontmoeten en ervaringen delen. Soms is het al genoeg te weten dat je niet alleen bent.”

Je hoeft het niet alleen te doen 

Dennis besluit: “Als ik met mijn verhaal maar één iemand inspireer om eens te komen kijken bij een sportdag van Transfit, of de European Transplant Games in juni, ben ik tevreden. Ik wil dat mijn lotgenoten weten en voelen: je hoeft het niet alleen te doen.”

“Ik heb mijn leven voor 100 procent terug. Ik sport, werk en train weer”, zegt hij. “Is het zoals vroeger? Nee. Mijn conditie is iets minder, ik verzuur sneller, maar ik word ook gewoon een jaartje ouder. En gelukkig maar!”

Dit verhaal is onderdeel van de campagneserie ‘Stories Beyond Life’ van de European Transplant Games en samen gecreëerd met LUMC Transplantatie Centrum. Geschreven door: Bianca Samethini