Rafke (27) uit Schinnen onderging orgaantransplantatie, maar gooit nu met ballen en speren.

Rafke Lemaire doet in juni mee aan het Europees kampioenschap voor mensen met een orgaantransplantatie. De Schinnense hoopt door haar deelname lotgenoten te inspireren en gewoon een mooie prestatie neer te zetten als overwinning op zichzelf.

Gisteren mocht ik figureren bij de opnames van Flikken Maastricht. Was er een scene bij waarin werd geschoten en we daardoor als omstanders hard moesten wegrennen. Die hebben we volgens mij wel 25 keer over gedaan. En iedere keer opnieuw weer wegrennen.” Rafke Lemaire (27) zit niet stil. De jonge vrouw uit Schinnen is ondernemend en ook sportief, gezien haar deelname aan een Europees sportevenement volgende maand. En dat allemaal na een levensreddende alvleeskliertransplantatie.

Het wegrennen als figurant in een televisieserie is dan ook niet zo vanzelfsprekend als het klinkt. Het kost Lemaire fysiek veel moeite, maar ze laat zich niet kennen. Dat verklaart ook haar deelname aan de European Transplant Games in Arnhem. Al moest ze vanwege haar chronische beperking ook schipperen. „Ik wilde de 100 meter sprint doen. Maar na 60 meter was het voor mij wel gedaan, dat ging het dus niet worden.”

Diabetes type 1

Toen Lemaire net geen vijf jaar oud was, kregen zij en haar ouders te horen dat ze diabetes type 1 had. Ze leerde leven met het letten op de inname van voedsel en de regulering van de bloedsuikerwaardes met het toedienen van insuline. Ze rondde haar opleiding af en was werkzaam in haar droombaan, verpleegkundige in het ziekenhuis.

In 2018 werd ze ziek. Onverklaarbare bloedsuikerwaardes die veel te lage of juist hoge pieken kenden, samengevat onder de medische term ketoacidose. Daardoor treedt verzuring van het bloed op wat levensbedreigend kan zijn. Behandelingen sloegen in het begin aan, maar vanaf februari 2022 lag Lemaire maanden achter elkaar in het ziekenhuis.

Begin 2021 volgde de diagnose gastroparese, een maagstoornis die veroorzaakt kan worden door hoge bloedsuikerwaardes. „Die complicatie kwam er nog eens bij. Eten gaat niet meer, waardoor ik 24 uur per dag sondevoeding krijg via een apparaat dat ik altijd bij me moet dragen. Tegelijkertijd kwam men er na ontzettend veel testen achter dat mijn lichaam antistoffen aanmaakt tegen de insuline. En dan is eigenlijk alleen een transplantatie van de alvleesklier nog zinvol.”

De operatie verliep goed. De suikerwaardes stabiliseerden vrijwel direct en hoewel enkele dagen later nog een complicatie optrad waardoor een nieuwe operatie nodig was, gaat het inmiddels een stuk beter.

Werken kan Lemaire op dit moment echter niet meer. „Natuurlijk was ik graag in de verpleegkunde blijven werken. Maar dat lukte zelfs in de thuiszorg niet meer. Nu ga ik naar de dagbesteding waar ik me bezig hou met een pluktuin. Mijn kinderwens heb ik ook op een laag pitje gezet. Ik kan er goed over praten, maar mentaal doet zo’n transplantatie natuurlijk wel wat met je. Via sociale media heb ik veel contacten opgedaan met lotgenoten. Ik vind het heel fijn om mensen te steunen, te helpen door mijn verhaal te vertellen.”

Tijdens haar verblijf in het ziekenhuis zag Lemaire een folder liggen over de Transplant Games. Die Europese spelen worden om het jaar gehouden, afgewisseld met de mondiale spelen. „Maar het ging in die periode over Australië en Spanje. Wel leuk natuurlijk, maar dat zou meer om de ervaring zelf gaan dan om de sport. Dit jaar zijn de Europese spelen in Arnhem en de wereldspelen zijn volgend jaar in Leuven. Dat is allemaal wat praktischer voor mij om aan mee te doen.”

Ze startte een crowdfunding en zit zo goed als op haar streefbedrag. Als sport koos ze niet de 100 meter sprint maar speerwerpen en petanque. „Allebei nog nooit gedaan, ik doe alleen sinds mijn jeugd aan jazzdance. Maar die twee sporten leken me wel leuk. Tijdens het wandelen met de hond kwam ik erachter dat we hier in Schinnen een jeu-de-boulesbaan hebben. Daar ben ik nu vaak te vinden. Een keer in de maand ga ik naar Hilversum om met de speer te oefenen. Maar ook het petanque doen we vaker op locatie ergens in Nederland. Gelukkig heb ik een lieve vader die wil rijden. Na zo’n dag ben ik wel helemaal uitgeput.”